Een geliefd persoon loslaten, is vaak lastig wanneer de verbinding nog ergens functioneel voor je is. Wanneer de ander jou kan voorzien in iets, wat je jezelf nog niet bereid bent te geven. Omdat je bijvoorbeeld niet weet hoe. Je raakt dan afhankelijk van iets buiten jezelf. En je hebt steeds meer nodig van dat wat de ander je geeft. Zachtheid, aanraking of bemoedigende woorden.

Je voelt je als het ware een junkie wat steeds op zoek is naar een nieuwe shot liefde. Wanneer je je shot hebt gehad, kun je er weer even tegenaan, totdat de leegte zich weer aandient en je weer uit moet reiken naar de ander.

In relaties zie ik deze vorm van verslaving vaak gebeuren. Soms zijn mensen zo afgevlakt van hun eigen gevoelswereld dat een intieme relatie de enige plek is waar ze überhaupt nog iets voelen. De plek waar hun oude wonden worden gelikt en ze zich weer even geliefd voelen.

Wanneer je dat ineens kwijtraakt doordat de relatie eindigt, weet je niet meer wat je moet doen om de achtergelaten leegte op te vullen. Pas dan begint het echte werk. Wanneer je doorziet dat deze vorm van relateren niet gezond voor je is, en je iets anders wenst, ga je het innerlijke liefdespad bewandelen.

Vaak zijn de vrouwen de voorlopers hierin. Ze weigeren nog langer vulling te zijn voor de ander. Ze weigeren nog langer in de schaduw te leven. Ze weigeren nog langer in een dynamiek van aantrekken en afstoten te zitten. Ik zie deze vrouwen massaal opstaan uit hun schaduw. Als een Phoenix uit het as herrijzen ze. Hun eigen energie en liefde weer claimen.

Soms dient boosheid je in dit proces. Soms heb je dat nodig om jouw grens te voelen en om los te laten. En dat is helemaal ok. Je bent boos omdat de ander je niet meer voorziet in dat wat je voor jezelf wenst. Je voelt een oude pijn van niet meer geliefd zijn. Laat deze boosheid de katalysator zijn, de creatiekracht om te kiezen voor jezelf.

Wanneer jouw gedachten nog de hele dag uitgaan naar de ander. Wanneer je je onrustig voelt met de leegte of spanning voelt in je lijf omdat je aan iets vasthoudt buiten jezelf, wanneer je moeten vechten om een relatie in het gareel te houden, dan is het beter om los te laten. Altijd!

Daarnaast bewijs je de ander hierin ook een dienst. Zodra jij niet langer bereid bent, de leegte voor hem te vullen. Niet meer zijn back and call te zijn, zal het proces van de man starten. Wat is mijn plek? Wat voel ik, als zij mij niet meer lief heeft? Wat heb ik nodig om deze leegte te vullen die zij achter laat? Op deze wijze kun je de relatie zijn als iets wat voor jullie beiden een gewerkt heeft. Ook als is het pijnlijk.

De les die je hier altijd uit mag halen is Wat gaf de ander me, wat ik nu in mezelf mag vinden?

We hoeven de ander niet af te stoten. We mogen zelfs van iemand houden en zijn/haar gedrag niet langer voor onszelf wensen. We mogen glimlachend terugkijken naar de mooie herinneringen samen. En je mag het gemis voelen daarna. Loslaten is pijnlijk en dat is helemaal veilig en oke. Het gaat in etappes en iedere emotie is even belangrijk in dit proces om weer in je eigen energie te komen.

Er is een overvloed aan liefde beschikbaar in onszelf en toch denken we dat we het van de ander nodig hebben. Hoe zou het voelen wanneer jij leiderschap kunt nemen over dit gevoel? Wanneer jij de liefde in jezelf kunt vinden en een relatie aan kunt gaan vanuit puurheid in plaats vanuit een pijnlijke behoefte?

Wil je dat ik je help jouw eigen weg hierin te bewandelen? Stuur me dan gerust hier een berichtje dan plannen we vrijblijvend een sessie in!  Liefs Manon